Perspektywa kobiety dorastającej w latach 80.

Piszę ten tekst z perspektywy kobiety, która dorastała w latach 80., w rzeczywistości, gdzie miłość rzadko bywała nazywana po imieniu. Nikt nie mówił o emocjach. Mówiło się: nie przesadzaj, inni mają gorzej, życie to nie bajka.

A jednak wszyscy czegoś bardzo chcieliśmy – być kochani, wybrani, ważni.

W moim domu mama była wiecznie zmęczona. Zapracowana do granic, nerwowa, głośna. Zawsze w biegu, zawsze z listą zadań. Ojciec – ciągle poza domem. Czasem był, ale jakby go nie było.

Ja byłam dzieckiem, które trzeba było popychać. Do nauki. Do pracy. Do bycia „lepszą”. Ciągle słyszałam, że mogę więcej, że to za mało, że muszę się bardziej postarać. Moje oceny nigdy nie były wystarczające. Zawsze brakowało tego jednego stopnia, tego jednego dowodu, że w końcu zasługuję.

Mama nie przytulała. Za to krzyczała. Głośno, ostro, bez ostrzeżenia. Miłość była zadaniem do wykonania, nie uczuciem do przeżycia. Zamiast czułości były obowiązki. Zamiast rozmowy -oczekiwania.

Nauczyłam się, że spokój oznacza chwilę przed burzą, a cisza w domu nie daje ukojenia, tylko napięcie.

Dziś widzę, że już wtedy uczyłam się bardzo konkretnego wzorca: że żeby być zauważoną, muszę coś robić. Że samo istnienie nie wystarcza.

Rodziców nie ma. Drzwi się zamykają. Czas płynie inaczej -dni są długie, noce jeszcze dłuższe. Ktoś obcy podaje mi kubek, ktoś obcy mnie kładzie. Uczę się zasypiać sama.

Odwiedziny są rzadkie. Patrzę na nich jak na kogoś z zewnątrz. Kiedy wychodzą, zostaje cisza i zapach zbiorowych potraw, który do dziś potrafi wrócić bez ostrzeżenia. Myślę, że tak właśnie wygląda bycie dzielną.

Intensywność mylona z bliskością

Dziś wiem, że wiele z tego, co brałam za miłość, było tylko jej imitacją. Albo próbą przetrwania.

Kłótnie, dramaty, rozstania i powroty. Telefon w nocy. Łzy. Ulga.

Jeśli dorastałaś w chaosie, intensywność może dawać złudzenie życia i miłości. Spokój wydaje się nudny. Albo niebezpieczny.

Toksyczna relacja często działa jak rollercoaster -uzależnia od skrajnych emocji. To nie chemia. To adrenalina i stary mechanizm:

Muszę walczyć, żeby mnie zauważono.

Kiedy jako dzieci musieliśmy emocjonalnie „ogarniać” dorosłych, w dorosłym życiu łatwo wchodzimy w rolę ratownika.

Tylko że miłość to nie terapia. A partner to nie projekt do naprawy.

W latach 80. granice dzieci praktycznie nie istniały. Dlatego dziś tak trudno nam je stawiać – i rozpoznawać moment, w którym ktoś je przekracza.

Jak zacząć wychodzić z toksycznych schematów

Nie od idealnej relacji.

Od siebie.

Od zadania sobie kilku niewygodnych, ale ważnych pytań:

• Czy czuję się przy tej osobie bezpiecznie?
• Czy mogę być sobą bez lęku, że zostanę odrzucona?
• Czy ta relacja mnie wzmacnia, czy wysysa?
• Czy ja w tej relacji jestem kochana – czy tylko potrzebna?

To ostatnie pytanie jest często najtrudniejsze. Bo nikt nas go nie nauczył.

Osobista prawda Beaty

Długo myślałam, że miłość to coś, co trzeba wytrzymać.

Dziś wiem, że prawdziwa miłość:

• nie boli,
• nie straszy,
• nie znika jako kara.

Jeśli wychowałeś się w trudnych warunkach-nie jesteś „zepsuty”. Po prostu nauczyłeś się kochać tak, jak potrafiłeś.

Dobra wiadomość jest taka, że tych wzorców można się oduczyć.

Powoli. Z czułością. I bez wstydu.

Bo miłość nie powinna przypominać dzieciństwa, z którego musieliśmy uciekać.